บทที่ 55 ถวายฎีกาขอต่ออายุขัย

เวลานี้ ไม่รู้ว่าอาจารย์จางต้องการเร่งแข่งกับเวลา หรือสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จังหวะการรัวกลองจึงกระชั้นถี่ขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงขับขานก็ยิ่งทวีกระชั้นรวดเร็ว

ผมจึงกราบไหว้หมู่ดาวทั่วฟ้าตามจังหวะของเขาไป

ตลอดขั้นตอนนั้น เงามืดตรงมุมกำแพงไม่ไหวติงแม้แต่น้อย เอาแต่ยืนจ้องมองอยู่อย่างเงียบงัน

ท่ามกลางความมืดมิด นัยน์ตาของมันเปล่งประกายละโมบ ราวกับพร้อมจะโถมเข้ามาได้ทุกเมื่อ

ทว่ามันยังคงยำเกรงกองกำลังของแต่ละสำนัก จึงไม่กล้าผลีผลาม คล้ายกำลังเฝ้ารอจังหวะ

ขณะที่ในใจผมกำลังกระสับกระส่าย จู่ๆ ก็เห็นเงาดำอีกสายพาดผ่านเข้ามาขวางเบื้องหน้าผมไว้ พร้อมกับประจันหน้าจับจ้องเงามืดนั้น

ที่แท้ก็คือจวงอวี่เวย อดีตคู่หมั้นชาติก่อนของผมนั่นเอง

ชุดนักเรียนสีน้ำเงินของเธอเปลี่ยนเป็นชุดสีดำตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจทราบได้ ทั่วร่างมีไอทมิฬวนเวียน เส้นผมยาวสยายประบ่า ราวกับผีร้ายปรากฏกาย