บทที่ 47 เทพผู้คุมวิญญาณบรรพชน

จำได้ว่านานมาแล้ว ผมเคยถามหญิงชราคนหนึ่งในหมู่บ้านข้างๆ ที่สามารถท่องยมโลกได้ว่า โลกหลังความตายเป็นอย่างไรกันแน่

หญิงชราคนนั้นยิ้มให้ผมพลางบอกว่า มันก็เหมือนกับโลกมนุษย์นั่นแหละ มีภูเขา ต้นไม้ ใบหญ้า มีบ้านช่อง และมีผู้คน

แต่ผมไม่เชื่อ คิดมาตลอดว่าเธอน่าจะหลอกผม

โลกของคนตาย ต้องน่ากลัวมากแน่ๆ

ทว่าตอนนี้ คำตอบของคำถามนั้นกระจ่างแจ้งในที่สุด

โลกที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าผมเวลานี้ ช่างคล้ายคลึงกับโลกมนุษย์จริงๆ เพียงแต่เป็นสีเทาหม่น ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกทึบหนาตลอดกาล ผืนแผ่นดินไร้ซึ่งสีสันใดๆ มีเพียงสีขาวกับสีดำ

พอมองออกไปไกลๆ ก็เห็นเค้าโครงของเมืองแห่งหนึ่งลางๆ ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ท่ามกลางสายหมอก

ข้างกายผมมีไก่ตัวผู้ตัวใหญ่หนึ่งตัว และมีคนอีกสองคน