บทที่ 45 เด็กกั้วอิน

ได้ยินป้าหูพูดเช่นนั้น อาจารย์จางก็หัวเราะร่า “ท่านผู้เฒ่าช่างล้อเล่นเสียจริง เขาเป็นแค่มือใหม่ไร้เดียงสา จะไปยมโลกได้อย่างไร อีกอย่างที่ยมโลกเขาก็ไม่มีญาติสนิทมิตรสหาย ไม่รู้กระทั่งว่าประตูที่ทำการเปิดไปทางไหน ขืนไปก็เสียเที่ยวเปล่าๆ ครับ”

ป้าหูได้ยินเข้าก็เบะปาก “เขาไม่ใช่มือใหม่ไร้เดียงสาหรอกนะ บนตัวเขามีไพร่พลเซียนอยู่เต็มสำนัก อย่าเห็นว่าเขายังไม่เคยจุดธูปตั้งขันธ์เชียว เทพผู้คุมวิญญาณบรรพชนบ้านเขาน่ะข้าเคยเจอมาแล้ว นั่นระดับผู้ถือธงบัญชาการใหญ่ในยมโลก มีไพร่พลในสังกัดนับไม่ถ้วน อย่างข้านี่เข้าใกล้ท่านไม่ได้ด้วยซ้ำ”

อาจารย์จางแลบลิ้นอย่างทึ่งๆ แล้วหันมามองผม ผมเองก็ตกตะลึงไปเหมือนกัน พลางคิดในใจว่าเรื่องพวกนี้มันมาจากไหนกันเนี่ย ทำไมผมถึงไม่เคยรู้เรื่องเลยสักนิด?