ตอนที่ 303 สู่ห้วงดวงดาวอันไร้ขอบเขต

ตอนที่ 303 สู่ห้วงดวงดาวอันไร้ขอบเขต

ปลายฤดูใบไม้ร่วงปี 2006 ด้านนอกห้องสะอาดระดับสิบลึกลงไปใต้ดิน 30 เมตรที่หลงกั่ง

หลี่อวิ๋นเถิงมองผ่านกระจกตะกั่วกันรังสีหนา 10 เซนติเมตร จ้องดูระบบลิโทกราฟีแสงอัลตราไวโอเลตสุดขั้วอียูวีความสูงเท่าตึกสองชั้นที่สลักอักษรทองคำสีแดงสี่ตัวว่า “ผานกู่แห่งต้าฉิน” ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางโรงงานผลิต

เสิ่นกวงหย่วนและหลินเจี้ยนจวินผู้มีผมขาวโพลนทั้งศีรษะสวมชุดกันฝุ่นแบบปิดมิดชิด กำวิทยุสื่อสารไว้แน่น น้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่งที่ไม่อาจสะกดกลั้น

“ผู้บริหารหลี่ แหล่งกำเนิดแสงอัลตราไวโอเลตสุดขั้ว 13.5 นาโนเมตรปล่อยพลังงานเต็มกำลังต่อเนื่อง 500 ชั่วโมงโดยไม่มีการลดทอน แผ่นเวเฟอร์ซิลิคอนขนาดแปดนิ้วและสิบสองนิ้วในกระบวนการผลิตเจ็ดนาโนเมตรผลิตชิปต้นแบบสำเร็จพร้อมทำงานในคราวเดียว อัตราผลผลิตผ่านของวงจรตรรกะสูงถึง 98.6%”

จูหมิงหย่วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถอดแว่นตาออก แล้วขยี้ขอบตาที่แดงก่ำอย่างแรง