ตอนที่ 295 ที่ดินรกร้างสองพันหมู่บ่มเพาะช่างฝีมือแห่งชาติ

ตอนที่ 295 ที่ดินรกร้างสองพันหมู่บ่มเพาะช่างฝีมือแห่งชาติ

ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเซียงเจียงในจูโจว

บนที่ดินรกร้างสองพันหมู่ในอดีต บัดนี้อาคารเรียน โรงงานฝึกปฏิบัติการ และอาคารพักอาศัยของนักศึกษารวมสามสิบหกหลังที่ก่อด้วยอิฐแดงกระเบื้องเทาตั้งตระหง่านอิงภูเขาแนบสายน้ำ

อักษรสีทองแปดตัวคำว่า “มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีอาชีวศึกษาหวนอวี่” เหนือซุ้มประตูมหาวิทยาลัยส่องประกายระยิบระยับใต้แสงแดดอบอุ่นในฤดูหนาว

นักศึกษาผู้ยากไร้รุ่นแรกจำนวน 5,000 คนที่รับสมัครมาจากภูเขาใหญ่ในแถบอวิ๋น กุ้ย ชวน และเซียง สวมชุดนักศึกษาบุนวมสีน้ำเงินเข้มตัวใหม่เอี่ยมยืนเข้าแถวเป็นระเบียบ

บนเท้าส่วนใหญ่ยังคงสวมรองเท้าผ้าพื้นหนาที่แม่เย็บให้ หรือไม่ก็รองเท้าผ้าใบเจี่ยฟ่างที่ซักจนขอบขาดวิ่น

เมื่อมองดูบริเวณมหาวิทยาลัยที่ดูภูมิฐานโอ่อ่ากว่าตัวเมืองอำเภอถึงสิบเท่า พวกเขาก็ประหม่าจนวางมือวางเท้าไม่ถูก

ด้านนอกซุ้มประตูหินแกรนิตของมหาวิทยาลัย

เบนซ์หัวเสือ โตโยต้าพราโด้สิบกว่าคัน และรถขุดสองคันจอดเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

หน้ารถทุกคันผูกผ้าแพรดอกไม้สีแดงสดเอาไว้