กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 232 หลักประกันชดเชยเก้าส่วนอันผูกพันเลือดเนื้อ
เวลาบ่ายสามโมงหนึ่งเค่อ รถออฟโรดดัดแปลงกระจกกันกระสุนบดขยี้ผ่านผิวถนนลาดยางอันร้อนระอุของถนนเป่ยหวนในเซินเจิ้น พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สองประจำเมือง
จ้าวเถี่ยจู้รองผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรงที่นั่งข้างคนขับหันศีรษะมารายงาน “เถ้าแก่เนี้ย เพิ่งคุยโทรศัพท์กับหวังเต๋อฟาผู้อำนวยการโรงงานเขตโรงงานหลงกั่ง กลุ่มเล็กเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการพิเศษรุดหน้าไปโรงพยาบาลก่อนแล้ว
แต่ตรงทางเดินแผนกโลหิตวิทยาของโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สองมีคนพลุกพล่านตาหลายคู่ หงไท่พรีซิชันแห่งไต้หวันพาคนช่วยงานท้องถิ่นมาสองคน
กำลังเอาเงินสด 100,000 ก้อนไปบีบให้จางต้าเฉียงประทับลายนิ้วมืออยู่หน้าประตูห้องไอซียู”
หลี่อวิ๋นเถิงลืมตาขึ้น ชำเลืองมองทิวทัศน์ถนนที่ถอยร่นไปนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง นิ้วเคาะลงบนหัวเข่าเบา ๆ ทีหนึ่ง
จางต้าเฉียงนั้นเขามีความทรงจำอยู่ เครื่องวางชิ้นส่วนหวนอวี่หมายเลขหนึ่งลงจากสายการผลิตเพื่อทดสอบจริงที่หลงกั่ง รางนำทางการเคลื่อนที่ประสานสามแกนทำงานด้วยความเร็วสูงมักมีความคลาดเคลื่อนจากการขยายตัวด้วยความร้อน 0.02 มิลลิเมตรเสมอ
เป็นช่างเทคนิคอาวุโสที่ทำงานเชื่อมประกอบความแม่นยำสูงมา 20 ปีคนนี้ที่ใช้วิธีพื้นบ้านในการขูดปรับฐานด้วยมือมาขัดเกลาจนความแม่นยำราบเรียบเสมอได้อย่างไม่น่าเชื่อ