กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 227 สองผู้ยิ่งใหญ่รวมสู่ครรลองเดียวกัน
“จื้อชิง ภายใต้ความกว้างลายวงจร 0.18 ไมโครเมตร การใช้พลังงานจากกระแสรั่วคือเส้นตายชี้เป็นชี้ตาย”
เสียงของจูหมิงหย่วนแหบแห้งไปหมดแล้ว
“ถ้าทำตามข้อเรียกร้องของทีมซอฟต์แวร์ของพวกนาย ให้โพรโทคอลส่วนเชื่อมต่อเบสแบนด์เหลือบัฟเฟอร์สำรองรองรับความผิดพลาดของฮาร์ดแวร์ไว้ 128K ชิปก็ต้องยัดทรานซิสเตอร์เพิ่มเข้าไปถึง 400,000 ตัว การใช้พลังงานพุ่งพรวดจาก 190 มิลลิวัตต์เป็น 310 มิลลิวัตต์ ใส่ลงไปในโทรศัพท์มือถือแค่ห้านาทีก็ทำให้แผงวงจรหลักร้อนจนไหม้ทะลุได้แล้ว”
“ถ้าไม่เหลือบัฟเฟอร์สำรองไว้ ไมโครเคอร์เนลของฉันจะไปจับมือสื่อสารตามเวลาจริงกับเบสแบนด์ของนายได้ยังไง”
หลี่จื้อชิงโยนแว่นตาลงบนโต๊ะ
“การสลับสถานีฐานจะมีข้อมูลสูญหายกะทันหันในระดับไมโครวินาที ชั้นไดรเวอร์จำเป็นต้องเหลือคิวสำรองสองเท่าไว้แก้ไขข้อผิดพลาดทางซอฟต์แวร์ นายตัดลอจิกเกตออกจนเกลี้ยง พอข้อมูลการทำงานพร้อมกันที่วิ่งออกมาจากเครื่อง 200,000 เครื่องซัดเข้ามา รีจิสเตอร์ก็ล็อกตายตรงนั้นทันที นี่เรียกว่าประหยัดการใช้พลังงานงั้นเหรอ นี่มันเรียกว่าเครื่องค้างต่างหาก”
“นั่นเป็นเพราะรหัสโปรแกรมของพวกนายมันอุ้ยอ้ายเกินไปต่างหาก ทำไมไม่ตอบสนองต่อการขัดจังหวะฮาร์ดแวร์ในชั้นไดรเวอร์โดยตรง จะไปครอบการแมปหน่วยความจำเสมือนไว้อีกชั้นทำไมกัน” จูหมิงหย่วนตบโต๊ะ