ตอนที่ 109 เข้าฌาน

ตอนที่ 109 เข้าฌาน

วิชาท่ายืนจวงเลื่อนขั้นตรงสู่ 80 ระดับมหาปรมาจารย์

กระแสลมปราณอุ่นร้อนสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นจากส่วนลึกของร่างกาย มันทะยานขึ้นจากฝ่าเท้าพุ่งตรงสู่กระหม่อม ทั่วทั้งสรรพางค์กายคล้ายแช่อยู่ในน้ำอุ่น

ไม่ถึงสามนาที หลี่อวิ๋นเถิงรู้สึกราวกับภายในร่างกายกำลังโอบอุ้มลูกบอลลมอ่อนลูกใหญ่ลูกหนึ่ง กลมเกลี้ยงอัดแน่นประหนึ่งมีอยู่จริงและว่างเปล่าในคราเดียว

แขนทั้งสองข้างมิต้องจงใจออกแรง ปราณสายนี้ก็ช่วยค้ำจุนรูปร่างกายไว้ได้เอง ครั้นพอจงใจออกแรง ลูกบอลลมกลับแฟบลงเล็กน้อย เขาผ่อนคลายหัวไหล่ลงชั่วครู่ สัมผัสปราณที่กลมเกลี้ยงนั้นก็หวนกลับมาเปี่ยมล้นอีกครา

ค่อย ๆ ช้า ๆ เขาก็ลืมเลือนไปสิ้นว่าตนเองกำลังยืนฝึกหลักอยู่

คนทั้งร่างหลอมรวมเข้ากับกลุ่มก้อนลมปราณนี้ ปฐมกาลเป็นหนึ่งเดียว จนจำแนกไม่ออกว่าส่วนไหนคือตนเอง และส่วนไหนคือลูกบอลลมนั้น

ภายในลานฝึกพลันเงียบสงัดลงในพริบตา