ตอนที่ 6 โทรกลับบ้าน บอกเล่าแผนการเริ่มต้นธุรกิจอย่างละเอียด

ตอนที่ 6 โทรกลับบ้าน บอกเล่าแผนการเริ่มต้นธุรกิจอย่างละเอียด

เมื่อยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง หลี่อวิ๋นเถิงมองส่งอันธพาลสองคนนั้นลับหายไปตรงหัวมุมตรอก ร่างกายที่เกร็งแน่นถึงได้ผ่อนคลายลง

เขาหันหลังกลับไปพยุงเก้าอี้พลาสติกที่เพิ่งถูกเจ้าหัวเกรียนเตะคว่ำให้ตั้งขึ้น ถอดเสื้อแขนสั้นท่อนบนออก แล้วก้มหน้าสำรวจบาดแผลบนร่างกาย

ตอนที่ตะลุมบอนกันเมื่อครู่ ชายร่างผอมสูงระดมหมัดชกใส่แผ่นหลังและแขนของเขาไม่หยุด ตอนนี้เนื้อหนังยังคงปวดระบมอยู่ลึก ๆ

เขาลูบไล้ไปตามแขนและแผ่นหลังทีละจุด โชคดีที่ไม่มีรอยฟกช้ำเลยแม้แต่จุดเดียว ความเจ็บปวดหยุดอยู่แค่ชั้นผิวหนังเท่านั้น ไม่นับว่าเป็นบาดแผลร้ายแรงอะไร

หลี่อวิ๋นเถิงยกแขนไปมา ขยับหมุนหัวไหล่เพื่อยืดเส้นยืดสาย กระดูกไม่มีความรู้สึกเจ็บแปลบ การเคลื่อนไหวปลอดโปร่งไม่ติดขัด หัวใจที่แขวนลอยอยู่จึงสงบลง

หลังจากสวมเสื้อแขนสั้นกลับเข้าไปใหม่ เขาก็จุดบุหรี่มวนหนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์

จากนั้นจึงควักโทรศัพท์มือถือโมโตโรลาออกมากวาดสายตามองเวลา เพิ่งจะสองทุ่มนิด ๆ เท่านั้น

เวลานี้พ่อแม่ต้องกำลังดูโทรทัศน์อยู่ที่บ้านอย่างแน่นอน เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย กดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์บ้านที่บ้านเกิดทันที