เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 397 ความผูกพันในอดีต ท่านน้าที่ดีที่สุดในโลก
เฉินเย่มีสีหน้าตกตะลึงสุดขีด
แต่หนานกงเหิงอู่กลับยังคงสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หนานกงเหิงอู่พูดว่า “ตั้งแต่เด็ก เจ้ามีร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยอยู่บ่อย ๆ แถมยังมีสภาพร่างกายเย็นผิดปกติ อย่าว่าแต่ฝึกเซียนเลย แค่จะวิ่งสักสองสามก้าวก็ยังไม่ไหว”
“ด้วยสภาพร่างกายแบบเจ้า คิดจริง ๆ หรือว่าจะอาศัยการหลบ ๆ ซ่อน ๆ หนีการตามล่าของเหล่าทหารสวรรค์และเทพแม่ทัพแห่งตระกูลหนานกงของข้าไปได้ถึงสิบสามปี?”
เฉินเย่หรี่ตาลงเล็กน้อย คำพูดของหนานกงเหิงอู่ก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย
ตอนนั้นเขายังอ่อนแอ ต้องคอยหลบหนีไปทั่ว คิดแค่ว่าทำแบบนี้ก็จะหนีพ้นจากพวกที่บินไล่ล่าอยู่บนฟ้าได้
แต่หลังจากได้ฝึกเซียน เขาถึงได้รู้ว่า ผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ในขั้นเซียนมนุษย์ สามารถมองสำรวจฟ้าดินในโลกเบื้องล่างได้อย่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเซียน ตัวเขาแทบไม่ต่างอะไรกับมดตัวหนึ่งด้วยซ้ำ