เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 254 นายท่านน้อย พาหนะตัวใหม่!
แดนเซียนวัฏสงสาร ดินแดนต้องห้าม
เบื้องหน้ามีแต่ทิวทัศน์รกร้างสุดลูกหูลูกตา เงียบงันและมืดหม่น
ลมเย็นยะเยือกพัดหอนโหย ราวกับที่นี่เป็นแบบนี้อยู่แล้ว
มองไปทางไหนก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตสักตัว สิ่งที่ลอยไปมาตามลมเย็นมีเพียงเงาผีไร้รูปร่างคล้ายวิญญาณ ดูมืดมนและชั่วร้าย
บนสมรภูมิที่ย้อมไปด้วยเลือด มีเพียงซากกำแพงพังพินาศ แขนที่ขาด หอกหักดาบพัง และกระดูกสีเทาขาวที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะผุพังทีละชุด
แต่ท่ามกลางดินแดนต้องห้ามที่เงียบงันและรกร้างแห่งนี้ กลับมีคฤหาสน์เซียนที่ดูราวกับแดนสุขาวดีอยู่นอกโลก ด้านหน้ามีสัตว์มงคลอย่างกิเลนสองตัวนอนหมอบอย่างสงบ แสงดาวพันรอบตัว ขณะที่พลังสีม่วงลอยพลุ่งพล่าน
เหนือประตูดาวซี่ไม้ มีป้ายหยกเขียวแขวนอยู่ บนนั้นสลักอักษรตัวใหญ่สี่ตัวไว้อย่างเด่นชัดว่า
[ตำหนักเซียนบรรพกาล]
มองผ่านประตูดาวซี่ไม้เข้าไป จะเห็นเงาร่างเลือนรางอยู่เจ็ดร่าง พลังที่แผ่ออกมาจากตัวพวกเขาหนักแน่นมหาศาล ทั้งกว้างใหญ่และลึกล้ำเกินหยั่งถึง