เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 209 ไม่ยอมฆ่าไก่เอาไข่ ต้องปล่อยน้ำให้ไหลเรื่อย ๆ
“เจ้าเป็นใคร ทำไมตามพวกเรามาแบบลับ ๆ ล่อ ๆ?”
นอกเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง นักบำเพ็ญขั้นเซียนดินช่วงปลายสามคน ล้อมนักบำเพ็ญขั้นเซียนดินช่วงกลางคนหนึ่งที่แทบไม่มีผ้าติดตัวกับลมหายใจอ่อนแผ่วไว้จนมิด
ในตาของสามคนมีความมุ่งร้าย มองคนผู้นั้นอย่างเย็นชา
“แย่แล้ว ถูกจับได้ซะแล้ว” นักบำเพ็ญที่ถูกล้อมคิดในใจว่าซวยแล้ว
ก็คือเย่เทียนนั่นเอง!
เย่เทียนแอบเคลื่อนที่มาตลอดทาง เก็บตัวเงียบสุด ๆ
ผ่านเมืองเล็ก ๆ มาเมืองหนึ่ง เขากะว่าจะเข้าไปซื้อเสื้อผ้าสักชุดมาปิดร่างกาย แถมแช่น้ำร้อนให้สบายตัว ชะล้างความเหนื่อยล้ากับความสกปรกตามตัวออกไป
ไม่คิดว่าเพิ่งมาถึงประตูเมือง ก็ถูกนักบำเพ็ญสามคนที่วกกลับมาจากครึ่งทางล้อมไว้จนมิด
ตอนนี้เย่เทียนไม่อยากมีเรื่องกับใคร เขาแค่อยากทำตามทางที่ดาบหักชี้ ไปตามหาตำหนักเซียนนิรันดร์ เพื่อรับโอกาสวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด