เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 197 หินเหยียบของอัจฉริยะ ไม่มีใครเข้าใจประตูนิรันดร์มากไปกว่าข้า
ประตูนิรันดร์เปิดออก ใหญ่ราวกับประตูสวรรค์ ที่ปากทางยังมีม่านแสงบาง ๆ กั้นโลกสองด้านในกับนอกประตูไว้
ตอนที่เซียวฝานลอดผ่านม่านแสงเข้าไป รู้สึกราวกับพื้นที่มันแปรเปลี่ยนไปนิดหน่อย
เหมือนทั้งตัวเข้าไปอยู่ในทางเดินแคบยาวที่มืดสนิท มืดจนยกมือขึ้นมาก็ไม่เห็นนิ้ว แต่ไม่นาน พอพลิกตัวไปมาสองสามที จู่ ๆ ก็สว่างโล่งขึ้นมา
พอเห็นแสงอีกครั้ง ที่ที่เขายืนอยู่ก็กลายเป็นอีกฉากหนึ่งไปแล้ว
คนหกหมื่นชีวิตโผล่ขึ้นมาบนท้องฟ้าสูง ท้องฟ้าสีครามสด หมู่เมฆขาวลอยเรื่อย ๆ
เบื้องหลังพวกนางก็เป็นประตูนิรันดร์บานเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยน แผ่แสงสีทองออกมา
พอมองลงไปจากฟ้าครามเมฆขาวนั่น ก็เห็นคนตัวเล็กเท่ามดเดินกันขวักไขว่อยู่บนพื้น
พ่อค้าแผงลอยตั้งแผงอยู่ตามถนน ขุนนางผู้มั่งคั่งนั่งเที่ยวเล่นอยู่กลางถนน สาวหอนางโลมยิ้มรับแขกพร้อมร้องเชิญชวน บัณฑิตกับสาวงามจับคู่กันเดิน
คนแก่หลังค่อม เด็กเล็กไร้เดียงสา ยังมีหนุ่มสาววัยฉกรรจ์อีกมากที่เดินกันจ้ำ ๆ ใคร ๆ ก็มีรอยยิ้มสบายใจเต็มหน้า