เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 169 เพลงหนึ่งใจแทบขาด ใต้หล้าจะหาคนรู้ใจที่ไหน
[เย่เทียน: เหตุการณ์ที่หอชุนเฟิง]
[โกรธจนเลือดขึ้นหน้าเพราะหญิงงาม หวังเถิงบังคับสู่ขอลั่วหรูเยียน ส่วนลั่วหรูเยียนก็ต้านไม่ไหว อารามเมี่ยวอวี้ยิ่งแทบอยากให้ลั่วหรูเยียนแต่งกับหวังเถิงเต็มที]
[ลั่วหรูเยียนไม่อยากแต่งกับหวังเถิง บอกว่าตัวเองมีใจให้ใครคนหนึ่งอยู่แล้ว ต่อให้เจ้าได้ตัวข้าไป ก็ไม่ได้ใจข้าไปด้วย เจ้าเลิกฝันไปได้เลย]
[สีหน้าหวังเถิงบึ้งตึง เขาลดตัวลงมาสู่ขอหญิงจากโรงคณิกา ยังถูกปฏิเสธอีก เรื่องนี้ทำให้เขาโมโหสุดๆ]
[แต่พอได้ยินว่าลั่วหรูเยียนมีใจให้ใคร เย่เทียนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกขึ้นยืน ‘ที่หล่อนพูดถึงก็คือข้าไม่ใช่เหรอ’]
[เย่เทียนลุกออกมาค้านการแต่งงานครั้งนี้ หวังเถิงรู้ฐานะของเย่เทียน และในตอนเดียวกันก็โดนรัศมีลดสติปัญญาของเขาเล่นงาน ถึงขั้นไม่สั่งลูกน้องมาจับเย่เทียน แต่ขอดวลกับเขาเองตัวต่อตัว
ทั้งสองสู้กันอยู่บนฟากฟ้า ยืดเยื้อถึงสิบวันสิบคืน แสงเทพวาบวับจนดูราวกับตะวันและจันทร์จะพลิกคว่ำ ไม่มีใครเหนือกว่าใคร แยกกันไม่ออก
แต่สุดท้าย หวังเถิงก็ถูกเย่เทียนเอาชนะจนพ่ายแพ้
ตอนท้าย หวังเถิงยังห้ามลูกน้องไม่ให้ลงมือ บอกว่าตัวเองจะเอาชนะเขาให้ได้ด้วยมือตัวเอง]