เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 506 ตอนพิเศษ ขอบบ่อน้ำ
“ศิษย์น้องหวัง สมุนไพรเซียนสามสิบห้าต้นที่ให้เจ้าไปเก็บคราวก่อนครบหรือยัง” เซียนหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถาม “อีกไม่กี่วันข้าก็จะเปิดเตาหลอมยาแล้ว”
“เรียนศิษย์พี่สิงอวิ๋น ครบถ้วนแล้วขอรับ” หวังช่านผู้มีผมเผ้าและหนวดเคราขาวโพลนก้มหน้าก้มตายื่นสมุนไพรเซียนให้อย่างนอบน้อม
“ศิษย์น้องยังมีเรื่องอื่นอีกหรือ” สิงอวิ๋นเห็นเขาส่งของแล้วแต่ยังไม่ถอยออกไป แววตาก็ฉายประกายรำคาญใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
“คือว่า...คือว่า...” หวังช่านเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ “เรื่องที่ไหว้วานศิษย์พี่ไปเมื่อวันก่อน...ไม่ทราบว่าพอจะมีข่าวคราวบ้างหรือไม่ขอรับ”
สิงอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ “อ๋อ เจ้าหมายถึงเรื่องสืบหาเพื่อนของเจ้าในโลกมนุษย์สินะ”
“ศิษย์น้องหวัง หนึ่งหมื่นปีต่อให้เป็นในแดนเซียนก็ถือว่ายาวนานไม่ใช่น้อย หลังจากบรรลุเป็นเซียนแล้ว เซียนส่วนใหญ่ก็มักจะไม่ใช้ชื่อแซ่เดิมในตอนเป็นมนุษย์กันแล้ว ดังนั้นศิษย์พี่อย่างข้าคงต้องขอเวลาตรวจสอบดูอีกสักพัก” น้ำเสียงที่พูดออกมาแฝงความขอไปทีอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าแกล้งศิษย์น้องหวังอีกแล้วหรือ” หญิงสาวแรกรุ่นคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างกายคนทั้งสองโดยไร้สุ้มเสียง
หวังช่านเห็นดังนั้นจึงรีบประสานมือคารวะ “ศิษย์พี่หญิงยวี่จี”
สิงอวิ๋นเห็นเข้าก็รีบยิ้มประจบ “ศิษย์พี่หญิง ข้าจะกล้าได้อย่างไรกัน ข้าเพียงแค่สนทนาเรื่องศาสตร์การหลอมยากับศิษย์น้องเท่านั้นเอง”