กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 431 ไร้วาสนากับเซียน มีวาสนากับคน (10)
พอหลี่จื่อสั่งให้กินของในอ่าง หลูซูเหยียนก็ชะงักไป จากนั้นจึงฝืนยื่นมือออกไปอย่างยากลำบาก
แขนที่ยื่นออกไปของเขาสั่นเทิ้มไปทั้งท่อน คล้ายกำลังต่อต้านสัญชาตญาณบางอย่าง ทว่าคำสั่งเมื่อครู่ของหลี่จื่อกลับเหมือนโองการสวรรค์ที่ขัดขืนไม่ได้ จนเขาจำต้องทำตาม
ในที่สุด เขาก็กอบของในอ่างขึ้นมา ยัดเข้าปากคำโตไม่หยุด ท่าทางมูมมามราวกับของในอ่างนั้นเป็นอาหารรสเลิศล้ำ
คนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นภาพนี้เข้า ทั้งตกตะลึงและรู้สึกคลื่นไส้ไปตามๆ กัน
หลี่จื่อเองก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน เขาหันไปมองโหยววั่งจินแล้วพูดว่า “นี่คือ... สำเร็จแล้วหรือ”