กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทูลขอพระราชทานสมรส
“เสด็จอาพูดถูกแล้ว ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน”
เยี่ยนจิ่งหัวเราะในลำคอ พลางคิดในใจว่าอ๋องกบฏช่างรู้ใจเขาจริง ๆ
ถึงขั้นใส่ใจกลัวว่าเจียงเจาหวาจะเขินอาย เลยช่วยชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน
“ฝ่าบาทโปรดยั้งพระบาทก่อนพ่ะย่ะค่ะ” เยี่ยนจิ่งถอนหายใจเบา ๆ ถอดหมวกพู่แดงออกจากศีรษะแล้วคุกเข่าลงกับพื้น “เมื่อครู่ฝ่าบาทตรัสว่าจะปูนบำเหน็จแก่กระหม่อม”
“กระหม่อมเองก็อยากทูลขอรางวัลจากฝ่าบาทอยู่พอดีพ่ะย่ะค่ะ”
“โอ้ อ๋องผู้สำเร็จราชการเอ่ยปากเองแบบนี้นับว่าหาดูได้ยากนัก เช่นนั้นก็ว่ามาเถอะ” ลู่หมิงเฟิงมีรอยยิ้มในดวงตาเปี่ยมล้นยิ่งขึ้น
“ไม่ว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการจะขอสิ่งใด เราก็พร้อมจะให้ทั้งสิ้น”
“ขอบพระทัยฝ่าบาท” เยี่ยนจิ่งยิ้ม แล้วทอดสายตาอ่อนโยนมองไปยังเจียงเจาหวา