เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซานซั่วเปิ่นเถียนจับตัวตงไห่อ๋อง
“เจ้าเองก็น่าจะพอรู้เรื่องของข้าผู้เป็นอ๋องมาบ้าง”
อ๋องกบฏไม่สนใจใคร หาที่นั่งลงตามใจชอบ ท่าทางดูห้าว ๆ ไม่ถือสาอะไร ทั้งยังพยศไม่ยอมใครและไม่กลัวเกรงสิ่งใด
“ข้าผู้เป็นอ๋องตีตัวออกจากราชวงศ์เซิ่งถังมาตั้งนานแล้ว และตั้งตนเป็นอ๋อง”
“เพราะงั้นการที่ตงไห่อ๋องอยากจะร่วมมือกับราชวงศ์เซิ่งถัง เลยทำให้ข้าผู้เป็นอ๋องไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง”
“แต่ก็นะ ฮ่องเต้เฒ่าตายไปแล้ว ศัตรูแค้นของข้าผู้เป็นอ๋องคือเขา การที่เขาตายไปโดยที่ข้าผู้เป็นอ๋องไม่ได้ลงมือฆ่าด้วยตัวเอง ยิ่งทำให้ข้าผู้เป็นอ๋องหงุดหงิดเข้าไปใหญ่”
อ๋องกบฏรู้ดีว่าคนอย่างซานซั่วเปิ่นเถียนเป็นคนขี้ระแวง
การร่วมมือกับเขาในตอนนี้ก็แค่ถูกสถานการณ์บีบบังคับ อีกอย่าง ต่อให้สำเร็จขึ้นมา ซานซั่วเปิ่นเถียนก็คงไม่ทำตามที่ปากพูดไว้จริง ๆ
เรื่องที่จะแบ่งแผ่นดินแคว้นวอกับตนคนละครึ่งนั่นน่ะ