เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อ๋องกบฏยุแยงศึกใน
กลิ่นอายชื้นแฉะพัดโชยเข้าปะทะหน้า
ไม่แห้งแล้งเหมือนแดนเหนือ ทั้งไม่หนาวเหน็บอย่างแดนใต้ แถบตงไห่อากาศอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งสี่ฤดู
คลื่นน้ำทะเลซัดสาดอยู่ในลำน้ำ ไหลบ่าไปตามใจชอบ มุ่งหน้าสู่ห้วงลึกอันไกลโพ้นตามระลอกคลื่น
“พระองค์ ลมบนเรือแรงนัก ระวังจะประชวรเอาได้พ่ะย่ะค่ะ”
บนเรือสำราญลำใหญ่ อ๋องกบฏสวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิท เกล้าผมสวมกวนทองคำ
บนใบหน้างดงามสะกดสายตานั้น นัยน์ตาเปี่ยมเสน่ห์คู่หนึ่งกำลังทอดมองตรงไปข้างหน้า
“หลายปีมานี้ข้าผู้เป็นอ๋องร่อนเร่ไปทั่ว ชินชาไปนานแล้ว” อ๋องกบฏยกมือขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าเถอะ โรคปวดขาเวลาเจอความเย็นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
“ขาของผู้ใต้บังคับบัญชาหายดีแล้ว รบกวนให้พระองค์ต้องทรงเป็นห่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฉินหยวนเหอมีสีหน้าซาบซึ้งใจ