เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เส้นทางข้างหน้าของเจ้า มีข้าอยู่บ้างไหม
“ข้าผู้เป็นอ๋องขอเวลาสักหน่อย” ลิ่นชิงหยางไม่ได้ให้คำตอบที่แน่ชัดแก่ฉู่เหวินฮั่น
ฉู่เหวินฮั่นซักต่อ “แล้วที่พระองค์ตรัส หมายความว่าจะรับปากหรือไม่รับปากกันแน่”
คุณหนูจวนโหว ลิ่นชิงหยางคิดว่าการจะให้นางเป็นเพียงอนุภรรยานั้น ฟังขึ้นหรืออย่างไร
ต่อให้เป็นพระชายารอง หว่านชิงมีทั้งตระกูลเหลิ่งและตระกูลฉู่คอยหนุนหลัง ย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตาอยู่แล้ว
“ข้าบอกแล้วว่าข้าผู้เป็นอ๋องขอเวลาสักหน่อย” ท่าทีกัดไม่ปล่อยของฉู่เหวินฮั่นยิ่งทำให้ลิ่นชิงหยางปวดใจ
เขาหลับตาลงฉับ พลันนึกถึงคำพูดเหล่านั้นของพระชายาอ๋องผู้เฒ่าในจดหมาย หัวใจเขาราวกับถูกมีดทื่อเฉือนกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“หากพระองค์ให้คำตอบไม่ได้ เช่นนั้นข้าก็จะพาน้องสาวข้าไป พระองค์ไม่มีเหตุผลที่จะมากักขังคุณหนูจวนโหวของพวกเราไว้!”