เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม้แข็งเด็ดขาดสยบทั่วราชสำนัก
“หากเป็นการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ก็ใช่ว่าจะนำมาพิจารณาไม่ได้ขอรับ”
จางหยวนเฮิงเอ่ยปากพูดขึ้นมาอีก
ราวกับว่าในท้องพระโรงแห่งนี้เขาใหญ่โตที่สุด
เขาบอกว่าพิจารณาได้ก็คือพิจารณาได้
“ฝูอันจวิ้นจู่เป็นอาจารย์ของฮ่องเต้ที่เราแต่งตั้งขึ้นเอง จะให้ไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ได้อย่างไร” แววตาของลู่หมิงเฟิงหม่นลงทันที
เขาจ้องเขม็งไปยังขุนนางที่เพิ่งเสนอความเห็นเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แม่ทัพเซวียนเวยเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ แต่เรากลับไม่เห็นสง่าราศีของขุนศึกบนตัวเจ้าเลยสักนิด”
“เอ่อ...” เฉินซงซานไม่คิดเลยว่าลู่หมิงเฟิงที่เพิ่งขึ้นครองราชย์ได้เพียงสองวันจะจำได้ว่าตนคือใครและมีตำแหน่งอะไร
แต่ในเมื่อเยี่ยนจิ่งยังไม่พูดอะไร ต่อให้ลู่หมิงเฟิงจะไม่ยินยอมแล้วอย่างไร เรื่องนี้จะลงเอยแบบไหนก็ยังไม่มีใครรู้
“ราษฎรต่างเกลียดชังภัยสงคราม หากมีหนทางยุติศึกได้ ชาวบ้านย่อมต้องยินดีปรีดาเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ”