กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถังเยี่ยนสู่ขอไท่ผิง
“เสด็จแม่ เมื่อก่อนลูกไม่รู้ความเอง ไม่เคยเข้าใจความหวังดีของเสด็จแม่เลยเพคะ”
ไท่ผิงกอดอิ่งเฟยตอบแน่น “ลูกเอาแต่คิดว่าเสด็จแม่เข้มงวดกับลูกเกินไปมาตลอด”
“ยิ่งเสด็จแม่ทำแบบนี้ ลูกก็ยิ่งอยากต่อต้าน เสด็จแม่เพคะ ลูกขอโทษ ทั้งหมดเป็นความผิดของลูกเอง”
พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับความเป็นความตาย
ไท่ผิงก็เริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว
ไม่ใช่ว่านางกลัวตาย แต่นางกลัวอิ่งเฟยจะตายจากไปต่างหาก
นางไม่เหลือเสด็จพ่อแล้ว จะขาดเสด็จแม่ไปอีกคนไม่ได้เด็ดขาด
หากต้องถูกทิ้งให้อยู่บนโลกนี้คนเดียว จะมีประโยชน์อะไรเล่า
“ไท่ผิง แม่แค่อยากให้วันข้างหน้าของเจ้าสุขสบายราบรื่นขึ้น แต่กลับมองข้ามความรู้สึกของเจ้าไป”