กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนผู้นั้นอยู่ ณ ที่แสงไฟรำไร
“ไปเถอะเฉาฮวา จงวิ่งไปหาความสุขของเจ้าอย่างกล้าหาญ วิ่งไปโดยไม่ต้องมีเรื่องใดให้ต้องแบกรับอีกต่อไป”
โจวฉือมองตามแผ่นหลังของเจียงเจาหวาไป
แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน
ต่อให้เจียงเจาหวากำลังวิ่งสุดแรงเพื่อไปสู่อ้อมกอดของคนอื่น เขาก็มีเพียงคำอวยพรให้เท่านั้น
“โจวฉือ เจ้าไม่ริษยาบ้างหรือ” เยี่ยนหย่งเกอเดินออกมาจากลานเรือนข้างๆ ตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้
เขาเม้มปาก ในดวงตามีความหดหู่เคว้งคว้างอย่างลึกซึ้ง
แม้เขาจะรู้สึกว่าตนเองปล่อยวางได้แล้ว
แต่การจะปล่อยวางได้ย่อมต้องใช้เวลา
มิใช่แค่พูดออกมาแล้วจะเกลี้ยกล่อมใจตนเองได้ทันที