กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อย่าจมอยู่กับอดีต เยี่ยนจิ่งหวังดีกับเจ้ามาตลอด
“เจาเจา อย่าร้องไห้เลย” เจียงเจาหวาตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว
น้ำตาของนางไหลพรากออกจากเบ้าตาทีละหยดไม่ขาดสาย
เยี่ยนหย่งเกอจ้องมองโจวฉือ อยากจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาเหล่านั้นให้ แต่กลับเห็นโจวฉือเดินไปถึงหน้าเจียงเจาหวาแล้ว
ดวงตาของเขาหม่นแสงลง หมุนกายหันกลับไปยืนในลานบ้าน “ข้าง ๆ มีลานบ้านว่างอยู่หลังหนึ่ง ตอนข้าเดินผ่านมาเพิ่งสังเกตเห็น”
“ถ้าพวกเจ้าสองคนอยากคุยเรื่องเก่า ๆ ก็ไปกันที่นั่นเถอะ”
“ขอบคุณยิ่ง ซื่อจื่อเยี่ยน” โจวฉือยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม
ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน เยี่ยนหย่งเกอมองโจวฉือ แล้วเผลอรู้สึกไปว่าบนตัวโจวฉือมีความเป็นผู้ใหญ่บางอย่างเพิ่มขึ้น ซึ่งเมื่อก่อนไม่มี