กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซู่ชินอ๋องออกจากเมืองหลวง
“หลินเจียโหรวน่ะหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าเจ็บปวดจนเหงื่อกาฬไหลพราก
“หืม” อ๋องกบฏจ้องเขม็งไปที่นาง
พอเห็นนางยังคงกัดฟันไม่ยอมบอกความจริง เขาจึงส่งสายตาให้เฉินหยวนเหอ
“กรี๊ด!” เฉินหยวนเหอลงแรงกดไหล่ของฮูหยินผู้เฒ่าหนักกว่าเดิม
ถึงขั้นบิดกระดูกไหล่ของนางจนหลุดออกคามือ!
“หลินเจียโหรวไม่เคยส่งภาพวาดอักษรพู่กันอะไรมาให้ข้าเลยจริง ๆ นะเพคะ ข้าไม่ได้โกหก!”
ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกราวกับตนเองตายไปแล้วรอบหนึ่ง
แต่ไม่รู้เฉินหยวนเหอใช้วิธีไหน นางถึงยังไม่ยอมหมดสติไปเสียที
“ไม่มีรึ ไม่มีจริง ๆ หรือเจ้ากำลังตลบตะแลงกันแน่ อย่ารอให้ข้าผู้เป็นอ๋องต้องลงมือเองเลย”