กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เชื่อข้าเถอะ ข้าจะสร้างยุคทองแผ่นดินสงบให้เจ้า
“ชิ่นเอ๋อร์ ในที่สุดข้าก็ได้แต่งงานกับเจ้าเสียที”
เสิ่นชิ่นเอนกายนอนอยู่บนเตียงตั่ง
เยี่ยนหนานเทียนค่อย ๆ ปลดเครื่องประดับผมอันหนักอึ้งลงมาทีละชิ้น
จากนั้นก็ช่วยถอดชุดวิวาห์แดงอันหนาหนักออก
เยี่ยนหนานเทียนยื่นมือไปช่วยบีบนวดไหล่ให้นาง พลางโน้มตัวเข้าไปสูดดมกลิ่นกายนางใกล้ ๆ เป็นระยะ
สัมผัสกายนางอย่างแผ่วเบา
เยี่ยนหนานเทียนกอดเสิ่นชิ่นเอาไว้ พร่ำบอกถ้อยคำอ่อนโยนไม่ขาดสาย ระบายทั้งความคิดถึงและความหลงรักชื่นชมตลอดหลายปีมานี้ออกมาจนหมดหัวใจ
“พอเถอะ เมื่อก่อนเป็นข้าเองที่ไม่เข้าใจท่าน” เสิ่นชิ่นฟังแล้วซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอเบ้า
นางหมุนกายหันกลับมา แล้วเป็นฝ่ายโอบรั้งเยี่ยนหนานเทียนไว้