เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ศรที่คมกริบที่สุดจะย้อนไปยิงเขาในวันหน้า
“เจ้าหมายความว่ายังไง” ใบหน้าเล็กของทังเหยียนซีดเผือดลงทันตา
ฉินโม่หรี่ตาลง ยังคงเยาะหยัน “เสแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาไปทำไม ข้าหมายความว่ายังไง เจ้าจะไม่เข้าใจจริงหรือ”
พูดจบเขาก็ก้มลงมาอีกครั้ง ใบหน้าห่างจากหน้านวลของทังเหยียนเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด “หรือว่า เจ้าจงใจกันแน่”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการประชดประชัน สายตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง
ราวกับทังเหยียนไม่ใช่คุณหนูใหญ่ตระกูลทัง แต่เป็นแค่นางคณิกาในหอนางโลมที่ใครจะย่ำยีอย่างไรก็ได้
“ทำไมเจ้าถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้” ขอบตาของทังเหยียนแดงก่ำ
ความเจ็บปวดในแววตานางลึกล้ำยิ่งนัก ยามจ้องมองฉินโม่ แววตาของนางเจือไปด้วยความเสียดายและเวทนา
สีหน้าเช่นนี้เองที่ยั่วโทสะของฉินโม่จนเดือดพล่าน “อย่ามาทำเป็นรู้ใจข้าดีนักเลย”
เพราะมันยิ่งทำให้เขารู้สึกขยะแขยงลูกตา