กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ความคิดของโม่อ๋อง
“ทูลองค์ชาย ฝ่าบาทเสด็จไปเรือนไผ่ม่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เยี่ยนจิ่งยังคงคุกเข่าอยู่หน้าประตูตำหนักใหญ่
แสงแดดร้อนแรงดุจเปลวเพลิงแผดเผาลงมายังผืนดินจนร้อนระอุ
ผ่านไปไม่นาน ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมแพรสีดำขลับ สวมกวนทองคำบนศีรษะ ก็เดินมาหยุดอยู่ไม่ไกล
เขาหยุดยืนมอง ใบหน้าหล่อเหลาแฝงแววชั่วร้ายผุดรอยยิ้มหยอกเย้าอย่างนึกสนุก
ซือยวน องครักษ์ข้างกายกดเสียงต่ำลงกระซิบ
“น่าสนใจดีนี่” โม่อ๋องเดาะลิ้น ตอนนี้เขาไม่อยากเฉียดเข้าไปหาฮ่องเต้แล้ว
เขามีเรื่องอื่นที่น่าสนใจกว่าให้ทำ
“ซือยวน ไปอุทยานหลวง”