เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ได้เวลาชำระแค้นที่เคยถูกทารุณ
“กระหม่อม... หม่อมฉัน ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”
ในที่สุดฮ่องเต้ก็พระราชทานสมรสให้แล้ว
พระโอษฐ์ดั่งวาจาสิทธิ์ เมื่อตรัสออกมาแล้วเรื่องนี้ก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้อีก
คนตระกูลเสิ่นรีบกราบทูลขอบพระทัย มีเพียงเสิ่นฉิงที่ก้มหน้านิ่งไม่ขยับเขยื้อน
นางมีภาพลักษณ์เป็นคนสติไม่สมประกอบค้ำคออยู่ ย่อมต้องแกล้งทำให้แนบเนียน ฮ่องเต้จะได้ไม่นึกสงสัย
“เพียงแต่ฝ่าบาท ทางฝั่งอวี่อ๋องนั้น...”
พอพระราชทานสมรสเสร็จ เสิ่นปิ่งเจิ้งถึงเพิ่งนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถาม ซึ่งฮ่องเต้จะไม่เข้าใจเจตนาของเขาได้อย่างไร “เดี๋ยวเราจะให้คนไปตามอวี่อ๋องมา”
ไอ้ลูกเวรนั่น ลูกสาวตัวเองหายไปตั้งนานขนาดนี้ ยังไม่เห็นมารายงานเขาสักคำ
เห็นได้ชัดว่าในสายตามันไม่เห็นหัวเสด็จพ่ออย่างเขาเลยสักนิด