เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
จิตใจดั่งอสรพิษ
“แล้วเจ้าคิดจะช่วยข้าเมื่อไหร่” พระชายาอ๋องอวี่ร้อนใจจนทนรอไม่ไหวแล้ว
คนชุดดำมองนางแล้วเอ่ย “อดทนรออีกสักสองสามวันเถอะ ต่อให้ต้องเตรียมการ อย่างไรก็ต้องใช้เวลาไม่ใช่หรือ”
“แต่มันก็ต้องมีกำหนดเวลาที่แน่นอนสิ” ไม่อย่างนั้นนางคงไม่รู้ว่าจะทนต่อไปได้อย่างไร
“วันงานเลี้ยงวันเฉลิมพระชนมพรรษาของฮ่องเต้” คนชุดดำไม่มีทีท่าว่าจะจากไป ซ้ำยังนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์
พระชายาอ๋องอวี่ยังคงระแวดระวัง “แล้วเจ้าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน”
ในใต้หล้านี้ไม่มีใครยอมช่วยคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลหรอก
“ง่ายนิดเดียว เพราะข้าก็เกลียดฮูหยินเสิ่นเหมือนกัน ข้าอยากเห็นนางอยู่อย่างไม่มีความสุข” พอพูดถึงฮูหยินเสิ่น แววตาของคนชุดดำก็ฉายประกายเคียดแค้นออกมาเช่นกัน
พระชายาอ๋องอวี่เข้าใจดีว่าความแค้นนั้นแฝงไปด้วยสิ่งใดบ้าง
ทั้งความริษยา ความไม่ยอมรับ และถึงขั้นตัดพ้อเคียดแค้น