เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ฉู่เหวินฮั่นแกล้งตาย
ตอนเจียงเจาหวาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
“ท่านหญิง ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” เฝ่ยชุ่ยแวะเข้ามาดูในห้องนอนตั้งหลายรอบ เห็นเจียงเจาหวายังหลับสนิทอยู่ตลอด
ช่วงสองสามวันมานี้เจียงเจาหวาเหนื่อยล้ากับการเตรียมงานเลี้ยงรับรองญาติไม่น้อย ฮูหยินเสิ่นกำชับไม่ให้ใครมารบกวน บรรดาบ่าวไพร่จึงไม่มีใครกล้าปลุกนาง
“ตอนนี้ยามไหนแล้ว” ได้นอนเต็มอิ่มตื่นมาก็รู้สึกปลอดโปร่งสบายตัวไปทั้งร่าง
เจียงเจาหวายันกายลุกขึ้นนั่งแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ตาลง
เยี่ยนจิ่งเอาบัวหิมะเทียนซานให้นางกินหรือนี่
ของล้ำค่าขนาดนั้นควรเก็บไว้ใช้ในยามจำเป็นแท้ ๆ ทำไมเยี่ยนจิ่งถึงได้ใช้ทิ้งใช้ขว้างแบบนี้นะ
ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่ริมฝีปากของเจียงเจาหวาก็ยังโค้งเป็นรอยยิ้มอยู่ดี
“ยามโหย่วแล้วเจ้าค่ะ” เฝ่ยชุ่ยตอบพลางยกอ่างทองแดงเข้ามา