เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
นางรู้หรือเปล่าว่าเจ้าอำมหิตขนาดนี้
“ใต้เท้าพูดเช่นนี้ ก็นับว่าไม่เสียแรงที่ตระกูลเสิ่นยึดมั่นในหลักการของอดีตนายท่านมาตลอดชีวิต”
ท่านโหวผู้เฒ่าพูดพลางยกแขนเสื้อขึ้นซับหางตาที่เริ่มแดงระเรื่อเบา ๆ
เยี่ยนจิ่งลูบคลำตราหยกของฮ่องเต้ครึ่งซีกนั้นในมือ แววตาค่อย ๆ หม่นแสงลง
“ตอนที่ท่านแม่จากไป เด็กในท้องมีอายุแปดเดือนแล้ว หากเด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ก็คงจะเก้าขวบแล้ว”
เมื่อเอ่ยถึงน้องชายของตน นั่นคือแผลใจของเยี่ยนจิ่งเสมอมา
หลายปีมานี้เขาทุ่มเทกำลังคนและอำนาจมากมายเพื่อสืบหา ทว่ากลับไม่มีเบาะแสแม้แต่น้อย
เป็นเช่นนี้ ย่อมต้องมีใครบางคนปิดข่าวเอาไว้ล่วงหน้าแน่นอน
และผู้ที่มีศักยภาพพอจะทำเรื่องนี้ได้ในเมืองหลวง ก็มีเพียงท่านโหวผู้เฒ่าเท่านั้น
นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ตอนนั้นเยี่ยนจิ่งคลางแคลงใจในตระกูลเสิ่น