เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เจียงเจาหวาทำเมิ่งเชี่ยนตายงั้นหรือ
แสงแดดแตกกระจายเป็นเกล็ดทองคำระยิบระยับไหลรินไปทั่วผืนน้ำ ใบบัวแห้งเหี่ยวชูก้านสีน้ำตาลไหม้ ทอดเงาสะท้อนลงในน้ำราวกับสายพิณโบราณ
ระลอกคลื่นแหวกประกายน้ำขึ้นมาฉับพลัน ฝูงปลาคาร์ปแหวกว่ายผลุบโผล่ต้องแสงตะวันเจิดจ้า พัดพรายให้เงาฝักบัวที่ทอดลงมาราวกับอักขระมนต์โบราณเลือนหายไป
จอกแหนกระจายตัวแล้วกลับมารวมกลุ่มกันใหม่ ดูคล้ายซองจดหมายเก่าที่ยับย่น
ฟู่เหรายืนอยู่ในศาลาพักร้อนหลังเล็กริมสระน้ำพลางบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน “อากาศตรงนี้ดีกว่าจริง ๆ ลานหน้าเรือนคนเยอะเกินไป แถมยังเอะอะเสียงดังจนข้าปวดหัวไปหมดแล้ว”
ฟู่เหราหันไปมองเจียงเจาหวาที่อยู่ข้างกาย
ตรงนี้แทบไม่มีใคร นางเองก็ไม่ถือสาเรื่องมารยาทจุกจิกมาแต่ไหนแต่ไร จึงนั่งขัดสมาธิลงบนม้านั่งหินอย่างไม่คิดมาก
พอหันไปมองเจียงเจาหวา อีกฝ่ายก็นั่งท่าเดียวกันเป๊ะ