ยอมแลกด้วยกองทัพ ขอแค่ลูกสาวมีชีวิตรอด

ยอมแลกด้วยกองทัพ ขอแค่ลูกสาวมีชีวิตรอด

“เจาหวา เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมสีหน้าดูแย่ขนาดนั้น”

เจียงเจาหวาไม่ได้ตอบ ได้แต่มองเผยเสวียนด้วยแววตาเลือนรางคล้ายมีม่านหมอกบดบัง

สายตาของนางซับซ้อนเกินไป จนความตื่นเต้นในใจของเผยเสวียนเมื่อครู่เปลี่ยนกลายเป็นความกังวล

เขายื่นมือออกไปหมายจะแตะหน้าผากวัดไข้เจียงเจาหวา แต่เมื่อเห็นว่าคนมองอยู่เต็มไปหมด หากทำเช่นนี้คงไม่ถูกธรรมเนียม เลยชักมือกลับมาเสียเลย

“ดูข้าสิ ตอนนี้พวกเราไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้ว จะทำอะไรก็ต้องยึดตามธรรมเนียม ชื่อเสียงของเจ้าย่อมสำคัญที่สุด”

ริมฝีปากของเผยเสวียนขยับพูดต่อ “เพราะงั้น คำพูดเมื่อกี้ของข้า เจาหวาทำเป็นไม่ได้ยินไปเถอะนะ”

เขาไม่ควรทำให้นางต้องลำบากใจขนาดนั้นเลย

เขารู้ดีว่าเจาหวาเห็นเขาเป็นแค่คนในครอบครัว ไม่ได้มีความรู้สึกแบบหนุ่มสาวให้