กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ฮ่องเต้สั่งโบยจ้าวเป่าหลัวจนตาย
“จ้าวเป่าหลัว เจ้าบังอาจนัก กล้าดีอย่างไรมาสงสัยในตัวฝ่าบาท!!”
คำพูดอวดดีของจ้าวเป่าหลัวทำเอาเหล่าขุนนางร้อยตำแหน่งตกตะลึงไปตาม ๆ กัน แม้แต่ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นในแวบแรกก็ยังแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“กระหม่อมทำผิดที่ใด ตั้งแต่ตอนที่อดีตรัชทายาทผู้ล่วงลับยังมีชีวิตอยู่ กระหม่อมก็คาดไว้แล้วว่าต้องมีวันนี้ พระองค์ทรงทุ่มเทลดทอนอำนาจของตระกูลขุนนางเก่าแก่ เพื่อคืนอำนาจกลับสู่ราชวงศ์และชาวบ้าน”
“หากราชวงศ์เซิ่งถังเริ่มผลักดันและตั้งใจทำเรื่องนี้อย่างจริงจังตั้งแต่ตอนนั้น เรื่องคงไม่บานปลายจนถึงขั้นนี้”
จ้าวเป่าหลัวกัดฟันแน่น เงยหน้าขึ้นสบสายตาฮ่องเต้ตรง ๆ อย่างไม่เกรงกลัว
พอเอ่ยถึงอดีตรัชทายาทผู้ล่วงลับ ฮ่องเต้ก็ทรงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะลุกพรวดขึ้นจากราชบัลลังก์มังกรแล้วตวาดลั่น “บังอาจ!”
กี่ปีมาแล้วที่ไม่เคยมีใครกล้าเอ่ยชื่อลู่เฉิงเฉียนต่อหน้าพระองค์อีก