สองแกร่งร่วมมือกัน

สองแกร่งร่วมมือกัน

“ตัวข้าดีหรือไม่ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ข้ารู้ว่าเฉาฮวาเป็นคนดีมาโดยตลอด เท่านี้ก็พอแล้ว”

โจวฉือยิ้ม

เขาเป็นคนที่เที่ยงธรรมหมดจดเหลือเกิน ซื่อตรงเสียจนเหมือนตำราโบราณเล่มหนึ่ง ที่พอพลิกเปิดแต่ละหน้า ก็จะพบกับความประหลาดใจอันน่ายินดี

สายตาที่เขามองเจียงเจาหวาไม่เหมือนที่มองคนอื่น แววตาคู่นั้นมักเปี่ยมไปด้วยความโอบอ้อมอารี ความอ่อนโยน และการให้อภัยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“เจียงเจาหวาผู้นี้มีคุณงามความดีอันใด ถึงทำให้เจ้าปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ โจวฉือ ข้าคิดตกแล้ว พวกเราจงปลดเปลื้องพันธนาการในใจ แล้วมุ่งหน้าไล่ตามอุดมการณ์ร่วมกันเถอะ”

เจียงเจาหวารู้สึกโล่งอกโล่งใจขึ้นมาทันที

ยามที่คนเราก้าวไปถึงจุดใดจุดหนึ่ง ย่อมได้รับสิ่งตอบแทนที่ต่างกันไป บ้างก็เติบโตก้าวหน้า บ้างก็เข้าใจโลกอย่างถ่องแท้

ดังเช่นเจียงเจาหวาในยามนี้ และดังเช่นโจวฉือในตอนนี้