ยอดพยัคฆ์สาวตระกูลแม่ทัพ เยี่ยเสวียน

ยอดพยัคฆ์สาวตระกูลแม่ทัพ เยี่ยเสวียน

“ท่านจะทำอะไรน่ะ” ฮูหยินเสิ่นสะดุ้ง รีบหันขวับกลับมา แต่กลับถูกเยี่ยนหนานเทียนรวบเข้ามากอดเต็มรักพอดี

มือน้อยของนางกำเสื้อผ้าของตนไว้แน่น เยี่ยนหนานเทียนจ้องมองนางเขม็ง แล้วอุ้มนางขึ้นมาให้นั่งบนตักของเขา

ด้วยความที่ฝึกวรยุทธ์มานานหลายปีซ้ำยังออกกำลังทุกวัน ทั่วทั้งร่างของเยี่ยนหนานเทียนจึงแน่นตึงแข็งแกร่งไปทุกส่วน

อ้อมอกของเขากว้างใหญ่ ฮูหยินเสิ่นที่จมอยู่ในอ้อมแขนจึงยิ่งดูบอบบางกะทัดรัดขึ้นไปอีก

“ปล่อยข้านะ” ด้านล่างแข็งแกร่งไปหมด ฮูหยินเสิ่นขยับตัวขัดขืนอยู่สองที ใบหน้าแดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้

นางทั้งเขินอายทั้งขุ่นเคือง เยี่ยนหนานเทียนจึงยอมคลายแขนที่กอดรัดออกเล็กน้อย “ชิ่นเอ๋อร์ เจ้าเห็นใจข้าผู้เป็นอ๋องหน่อยเถอะ ข้าไม่ได้กอดเจ้ามาตั้งเจ็ดวันแล้ว เจ้าไม่รู้หรอกว่าสำหรับข้าแล้วมันทรมานเพียงใด”

ฮูหยินเสิ่นเป็นเหมือนยาพิษที่ทำให้เขาเสพติดจนถอนตัวไม่ขึ้น