เมิ่งเชี่ยน

เมิ่งเชี่ยน

“หลินเฟิง ประเดี๋ยวเจ้าตามข้าเข้าวัง ข้าจะกราบทูลเรื่องของเจ้าให้ฝ่าบาททรงทราบ”

คนหามเกี้ยวทุกคนต่างระมัดระวังอย่างยิ่ง เกี้ยวถูกหามมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองหลวง นิ่งสนิทราวกับเตียงหลังใหญ่

สุ้มเสียงทุ้มต่ำติดจะเกียจคร้านดังออกมาจากในเกี้ยว ม่านเกี้ยวถูกลมพัดเปิด เผยให้เห็นใบหน้าของตงไห่อ๋อง

หลินเฟิงชะงักไปนิด ก่อนจะรีบตอบว่า “ขอรับ ท่านอ๋อง”

เขากลับมาเมืองหลวงแล้ว ไม่จำเป็นต้องซ่อนฐานะอีกต่อไป ได้กลับมาอย่างเปิดเผยสง่าผ่าเผย

เขาดูแคลนมารดาตัวเองต่ำไปจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าจะรู้จักยอดคนลึกลับเก่งกาจถึงขั้นสั่งการให้ตงไห่อ๋องมาช่วยเขาได้

พอนึกถึงอ๋องกบฏขึ้นมา หลินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะลูบตาของตัวเอง

คนผู้นั้นเป็นใครกันแน่ เขาคงต้องไปถามหลินเจียโหรวดู ทำไมเวลาอารมณ์พลุ่งพล่าน นัยน์ตาของคนผู้นั้นถึงเปลี่ยนสีได้เหมือนเขากันนะ