กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
พวกเจ้านี่เรียกว่าลักลอบได้เสียกันโดยไร้แม่สื่อ
“ตกใจหมดเลย ตะโกนเสียงดังขนาดนี้ มีตรงไหนเหมือนคนป่วยหนักกัน?”
จู่ ๆ เจียงเฟิ่นก็กระโดดผลุงขึ้นมา ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างนึกว่าศพคืนชีพ พากันผงะถอยหลังไปหลายก้าว
เจียงเฟิ่นยังหนุ่มแน่น หน้าตาจัดว่าเกลี้ยงเกลาหมดจดอยู่บ้าง ทั้งยังดูคล้ายเจียงเฮ่ออยู่ส่วนหนึ่ง
“เฟิ่นเอ๋อร์ เจ้าดีขึ้นแล้วหรือ หลายปีมานี้เจ้าเฝ้าถามมาตลอดว่าพ่อของเจ้าคือใคร หรือจะเป็นเพราะตอนนี้แม่พาเจ้ามารับบรรพบุรุษกลับคืนตระกูล เจ้าสัมผัสได้ถึงฟื้นตัวขึ้นมาได้บ้าง?”
จงซูหลานมีไหวพริบไวมาก
ตอนที่เจียงเฮ่อเรียนหนังสืออยู่ที่บ้านเกิดในซูเป่ย เขาเคยเป็นศิษย์ของพ่อจงซูหลานจริง ๆ
ตอนนั้นท่านอาจารย์จงก็เคยคิดจะยกลูกสาวอย่างจงซูหลานให้แต่งกับเจียงเฮ่อจริง ๆ
แต่จงซูหลานเป็นคนทะเยอทะยาน นางไม่อยากแต่งงานกับบัณฑิตยากจน พอรู้ว่าพ่อคิดจะทำอะไร นางก็รีบไปลักลอบมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับคุณชายบ้านพ่อค้าคหบดีคนหนึ่งในซูเป่ยทันที