ฮูหยินเสิ่นสั่งสอนคนตระกูลเจียง

ฮูหยินเสิ่นสั่งสอนคนตระกูลเจียง

“ในเมื่อท่านแม่พูดเช่นนี้ ข้าก็มีเรื่องอยากถามอยู่สักข้อเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับเจียงหว่านซินต่างก็รู้สึกตึงเครียดขึ้นมา ด้วยกลัวว่าฮูหยินเสิ่นจะปฏิเสธพวกตน

โดยเฉพาะเจียงหว่านซิน นางได้แต่กัดริมฝีปากแน่น แค่คิดว่าอีกเจ็ดวันข้างหน้าในงานเลี้ยงรับบุตรสาวบุญธรรม นางยังต้องสวมเสื้อผ้าชุดเก่าและใส่เครื่องประดับชิ้นเดิมไปพบหน้าผู้คน นางก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว

ดังนั้น เมื่อเทียบกับการถูกฮูหยินเสิ่นทำให้ลำบากใจในตอนนี้ นางยอมทนเพื่อที่จะได้แต่งกายงดงามไปร่วมงานในอีกเจ็ดวันข้างหน้าเสียดีกว่า

ดังนั้น ไม่ว่าฮูหยินเสิ่นจะพูดอะไร นางจึงได้แต่อดทนตอบไปแต่โดยดี

“ท่านฮูหยินถามมาได้เลยเจ้าค่ะ สิ่งใดที่หว่านซินรู้ ย่อมบอกกล่าวจนหมดสิ้นไม่ปิดบัง”

เจียงหว่านซินยอบกายคารวะฮูหยินเสิ่นเล็กน้อย พลางแสดงท่าทางอ่อนแอไร้เดียงสา

เมื่อก่อนฮูหยินเสิ่นอาจเคยหลงกลท่าทีแบบนี้ของนาง ทว่ายามนี้ไม่ยอมหลงกลอีกแล้ว