ปล้นเรือลอบสังหาร

ปล้นเรือลอบสังหาร

“ข้าได้ยินมาว่านางเปิดร้านแห่งหนึ่งในเมืองหลวง แถมยังทำชาดแต้มแก้มสูตรใหม่ออกมา กิจการกำลังขายดิบขายดีเชียว”

เหมยจิ่งเหวินพลันยิ้มออกมา ใบหน้าสูงศักดิ์พิสุทธิ์ยิ่งขับให้เขาดูหล่อเหลาโดดเด่นเหนือใคร

ลมทะเลพัดผ่านแก้ม เส้นผมสีดำขลับที่ทิ้งตัวอยู่ด้านหลังพลิ้วไหวน้อย ๆ ตามสายลม

น้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะราวกับไข่มุกร่วงหล่นลงบนจานหยก ชวนให้ผู้ฟังเคลิบเคลิ้มไปตาม ๆ กัน

จุยเฟิงมองแผ่นหลังของเหมยจิ่งเหวินแล้วโพล่งถามไปโดยไม่รู้ตัว “เป็นเช่นนั้นขอรับ แต่ว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้องหรือ”

ร้านของคนผู้นั้นเพิ่งเปิดได้ไม่นานมิใช่หรือ ความหมายของเขาก็คือ ชาดแต้มแก้มที่เพิ่งคิดค้นขึ้นใหม่นั้นก็เพิ่งวางขายได้ไม่นานเท่าไรไม่ใช่หรืออย่างไร