ความรักคือการให้ ไม่ใช่เอาแต่เรียกร้อง

ความรักคือการให้ ไม่ใช่เอาแต่เรียกร้อง

สายลมพัดโชยมาแผ่วเบา

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ลมพัดเอื่อยลงกว่าเดิม

ด้านหลังภูเขาจำลองคือศาลาพักร้อน สองฟากฝั่งของศาลาปลูกดอกกล้วยไม้ไว้เต็มไปหมด

กลิ่นหอมเข้มข้นของกล้วยไม้ลอยตามลมเย็นสดชื่น พัดผ่านใบหน้าของเจียงเจาหวากับเยี่ยนจิ่งอีกครา

เจียงเจาหวายื่นมือออกไป ใบไม้ร่วงใบหนึ่งปลิวตกลงกลางฝ่ามือขาวผ่องของนางพอดี

นางขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกำฝ่ามือเข้าหากันเบา ๆ ใบไม้นั้นก็แหลกละเอียดเป็นผง ลอยละล่องไปตามสายลมอีกครั้ง

เมื่อเห็นเศษใบไม้แหลกสลาย เยี่ยนจิ่งก็เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

“เยี่ยนจิ่ง ข้าไม่รู้หรอกนะว่าการที่เราไปมาหาสู่กันมันทำให้เจ้าเข้าใจผิดไปแบบไหน จนทำให้เจ้าคิดไปเองว่ามีใจให้ข้า แต่ต่อให้มีจริง แล้วระหว่างข้ากับท่านอ๋องเจิ้นเป่ย ในใจเจ้าใครสำคัญกว่ากันล่ะ”

เจียงเจาหวาสีหน้าเรียบเฉย