ในใจเจ้า เห็นข้าเป็นอะไรกันแน่

ในใจเจ้า เห็นข้าเป็นอะไรกันแน่

แสงแดดรำไรส่องลอดร่มไม้เขียวขจี ทาบทับเป็นรอยด่างดวงลงบนสองร่างในชุดสีแดงและขาวท่ามกลางดงดอกไม้

เงาดอกไม้งดงามพัดไหวไปตามสายลม ลมพัดชายอาภรณ์ของเจียงเจาหวากับโจวฉือเป็นระยะ พลอยให้ชายเสื้อผ้าพลิ้วไหวล้อไปกับหมู่มวลดอกไม้

แดดยามเที่ยงกำลังแผดจ้า เช่นเดียวกับใจของเจียงเจาหวา และใจของโจวฉือ

ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน คนหนึ่งงดงามสะคราญ อีกคนแลดูนุ่มนวลอ่อนโยน คลอเคล้าสายลมเย็นสดชื่น ดูเหมาะสมกันอย่างบอกไม่ถูก

เฝ่ยชุ่ยถอยออกไปยืนอยู่ในสวนด้านหลังตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ นางก้มหน้าน้อย ๆ

นางคิดว่าลึก ๆ ในใจของเจียงเจาหวา คนที่นึกถึงมากที่สุดก็ยังคงเป็นโจวฉือ