ทั้งที่รู้ว่ายิ่งสูงยิ่งหนาว ก็ยังจะปีนขึ้นไป

ทั้งที่รู้ว่ายิ่งสูงยิ่งหนาว ก็ยังจะปีนขึ้นไป

“ฮ่าวเอ๋อร์ ยังจำที่แม่เคยบอกเจ้าได้ไหม” เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นเพียงสองทีก็เงียบเสียงไป

สวี่ซานเหนียงยิ้มออกมาบาง ๆ รอยยิ้มนั้นแฝงความปล่อยวางและโล่งใจอยู่ราง ๆ

นางลุกขึ้นเดินไปข้างกายซ่งฮ่าว พอมองใบหน้าขาวผุดผ่องของเขา สายตาของสวี่ซานเหนียงก็อ่อนโยนจนแทบจะหยาดเยิ้มเป็นน้ำ

อยู่ในลานบ้านหลังเล็กนี้มาตั้งหลายปี นางคิดว่าต่อไปถ้าต้องจากไปจริง ๆ ก็คงตัดใจไม่ลง

แต่เพื่อซ่งฮ่าวแล้ว ทุกอย่างล้วนคุ้มค่า

นางเชื่อใจเจียงเจาหวา ต่อให้วันนี้หยวนซานไม่ปรากฏตัวออกมานางก็เชื่อ ก็เพราะเจียงเจาหวาสามารถปูทางอนาคตข้างหน้าให้ซ่งฮ่าวได้

ราชวงศ์เซิ่งถังแบ่งแยกสายเอกสายรองชัดเจน อย่าว่าแต่ชาวบ้านธรรมดาเลย ขนาดลูกอนุของตระกูลใหญ่โตยังยากจะมีวันลืมตาอ้าปาก นับประสาอะไรกับลูกภรรยานอกเรือน