กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คนเราน่ะ กลัวที่สุดก็คือเจอคนที่หน้าหนากว่า
“ปลดจากตำแหน่งรึ? ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ จะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!”
เดิมทีพออันเต๋อลู่มา ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็ตั้งตารอด้วยความหวัง นึกว่าเขาจะมาปล่อยพวกตนออกไป
ถึงอย่างไรตอนนี้ฮูหยินเสิ่นกับเจียงเฮ่อก็ยังไม่ได้หย่าขาดกัน ฝ่าบาทกับไทเฮาก็ต้องเห็นแก่หน้าฮูหยินเสิ่น ยอมละเว้นเจียงเฮ่อสักครั้งไม่ใช่หรืออย่างไร
ทว่าราชโองการที่นางรอคอยกลับไม่ใช่การปล่อยตัว แต่เป็นการปลดจากตำแหน่งเสียอย่างนั้น
แบบนี้จะยอมได้ยังไงกัน!
“ทำไมรึ เจ้ากำลังสงสัยการตัดสินใจของฝ่าบาทอย่างนั้นหรือ? อย่าเพิ่งรีบร้อนไปสิ ข้ายังมีราชโองการอีกฉบับที่ยังไม่ได้อ่านเลยนะ”
ในนครฉางอันมีข่าวลือมานานแล้วว่าฮูหยินผู้เฒ่าเจียงนั้นหยาบคายไร้มารยาท ไม่อาจพาออกหน้าออกตาในสังคมผู้ดีได้
เดิมทีพอได้เกาะตระกูลเสิ่นซึ่งเป็นตระกูลผู้ดีชั้นสูง ก็ควรจะรู้จักสำรวมตน ขยันหมั่นเพียร และปรับปรุงแก้ไขข้อบกพร่องของตัวเองให้ดี