ทำให้ตระกูลเจียงพังพินาศจนกู่ไม่กลับ

ทำให้ตระกูลเจียงพังพินาศจนกู่ไม่กลับ

“ท่านแม่ ท่านคิดจะหย่าขาดกับเจียงเฮ่อหรือขอรับ”

เจียงหว่านเฟิงมองใบหน้าด้านข้างของฮูหยินเสิ่น

ในความทรงจำของเขา ฮูหยินเสิ่นอ่อนโยนและมีเมตตาเสมอมา ไม่เคยเฉียบขาดน่าเกรงขามขนาดนี้มาก่อน

เขาพลันรู้สึกว่าท่านแม่ไม่ได้อ่อนแอไร้ความคิดเหมือนอย่างที่คนภายนอกลือกัน นางเพียงแค่ซ่อนความเก่งกาจเอาไว้ต่างหาก เพราะถึงอย่างไรการกระทำทุกอย่างของนางนอกเรือน ล้วนเป็นหน้าเป็นตาของไทเฮา

หากนางทำอะไรผิดพลาดหรือพูดจาไม่ระวัง คนที่ต้องเสียหน้าย่อมเป็นไทเฮา คนอื่นจะพากันครหาว่าไทเฮาสั่งสอนอบรมนางมาไม่ดี

ดังนั้นที่ผ่านมาฮูหยินเสิ่นจึงยอมอดทนอดกลั้นมาตลอดเท่าที่จะทนได้ คนพวกนั้นเมื่อเห็นนางยอมลงให้ ก็พลอยวางใจและลดความระแวงลงไปเอง

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฮูหยินเสิ่นจะขี้ขลาดตาขาว หรือไร้เล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงจริง ๆ เสียเมื่อไหร่