ยื้อชีวิตเจียงเจาหวาไม่ได้แล้ว

ยื้อชีวิตเจียงเจาหวาไม่ได้แล้ว

“ฮูหยินเสิ่น ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยนาง แต่พิษทรายห่านร่วงนั้นไร้ทางแก้จริง ๆ ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้นางยังไม่สิ้นใจหรอกเจ้าค่ะ แต่จะทนจนรอดไปได้หรือไม่ ก็ได้แต่ปล่อยตามชะตาฟ้าแล้ว”

ถังส่วงละสายตาจากเยี่ยนจิ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย

เจียงเจาหวาคือคนที่บ้าบิ่นและใจเด็ดที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอมา

นางคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่ายาพิษที่เจียงเจาหวาเลือกใช้กับตัวเอง ถึงกับเป็นทรายห่านร่วงเสียได้

หรือว่านางรู้อยู่แล้ว ว่าพิษทรายห่านร่วงนี้ แม้แต่ข้าก็จนปัญญาจะถอนพิษได้

เจียงเจาหวา นางคิดจะพึ่งพาแค่พลังใจของตัวเอง เพื่อกัดฟันทนผ่านวิกฤตเฉียดตายครั้งนี้ไปให้ได้งั้นหรือ

เจียงเจาหวา เจ้าช่างใจเด็ดเหลือเกิน ใจร้ายเสียจนแม้แต่ข้าก็ยังอดปวดใจไม่ได้

“พวกเจ้าออกไปกันให้หมดเถอะ ข้าอยากอยู่กับเจาหวา ข้าจะอยู่เฝ้านางตรงนี้ ไม่ไปไหนทั้งนั้น หากเจาหวาทนไม่ไหว ข้าก็จะตามนางไปด้วย”

เสียงสะอื้นของฮูหยินเสิ่นชะงักไป แต่น้ำตากลับยิ่งรินไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย