กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ฮูหยินเสิ่นตอกกลับเจียงเฮ่อ
“เกินไปแล้ว นี่มันเกินไปจริง ๆ ถึงกับลงไม้ลงมือผลักแม่แท้ ๆ ของตัวเอง ฟ้าดินไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด!”
“แค่ยอมทิ้งแม่ตัวเองเพื่อหญิงหอนางโลมคนเดียว ก็เห็นชัดแล้วว่าเป็นคนยังไง คนพรรค์นี้ไม่สมควรเป็นลูกคนด้วยซ้ำ ฮูหยินเสิ่นไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ที่ผิดน่ะคือไอ้ลูกเนรคุณต่างหาก”
เจียงเจาหวาสีหน้าเคร่งเครียด น้ำตาของฮูหยินเสิ่นร่วงรินลงมาไม่ขาดสาย นางร้องไห้ด้วยความชอกช้ำใจอย่างยิ่ง แม้จะไม่มีเสียงสะอื้นหลุดรอดออกมา แต่ทุกคนก็ดูออกว่านางเสียใจมากแค่ไหน
เซี่ยอวิ๋นโหลวยืนอยู่ตรงโต๊ะที่นั่ง ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาฉายแววโกรธเคืองขึ้นมารำไร
เขาโกรธมากจริง ๆ
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโกรธอะไร รู้เพียงแค่อยากจะปรี่เข้าไปชกหน้าเจียงหว่านโจวสักสองหมัดให้รู้แล้วรู้รอด