หมอตำแย

หมอตำแย

“ตึก ตึก ตึก”

พอความคิดที่ว่าเจียงหว่านโจวอาจจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของท่านแม่เสิ่น และไม่ใช่สายเลือดตระกูลเจียงผุดขึ้นมาในหัว ใจของเจียงเจาหวาก็เต้นรัวเร็วขึ้นมาก

ภายในตำหนักบรรทมเงียบสงัด เจียงเจาหวาไม่ชอบให้คนมารุมปรนนิบัติเยอะแยะ ในตำหนักนอกจากเฝ่ยชุ่ยแล้ว นางกำนัลคนอื่น ๆ จึงออกไปยืนรออยู่ข้างนอกกันหมด

พอเฝ่ยชุ่ยออกไปส่งท่านแม่เสิ่น ในตำหนักก็เหลือเพียงเจียงเจาหวาอยู่ตามลำพัง

แสงเทียนส่องนวลตา หน้าต่างแง้มไว้เล็กน้อย ลมเย็นพัดกรุ่นเข้ามาในตำหนักบรรทมจนม่านโปร่งพลิ้วไหวเป็นระลอก

เจียงเจาหวานั่งอยู่บนเก้าอี้ เม้มริมฝีปากแน่น คล้ายกำลังใจลอย

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็ค่อย ๆ ดึงกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง จรดพู่กันเขียนชื่อคนหลายคนลงไป

ครั้นเขียนถึงคำว่าหมอตำแย หัวใจของนางก็เหมือนจะสะดุดไปจังหวะหนึ่ง

ดูท่าหากอยากสืบหาความจริงให้กระจ่าง ก็ต้องตามหาหมอตำแยในตอนนั้นให้เจอ