กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ในเมื่อช่วยเจ้าแล้ว สู้เจ้าชงชาให้ข้าสักกาดีกว่า
“อะไรนะ นางตั้งท้องจริง ๆ หรือเนี่ย จริงหรือหลอกกันแน่ ทำไมข้าถึงไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลย”
ตวนหยางร้องอุทานออกมา แต่ในใจกลับโล่งอกขึ้นมาทันที
นางไม่ได้ชนฉินเมี่ยวชุนเสียหน่อย แค่บังเอิญโดนตัวนิดเดียวเท่านั้น เป็นเพราะอีกฝ่ายร่างกายอ่อนแอเองถึงได้ล้มลงไป
ในเมื่อตั้งท้องแล้ว ไม่ยอมพักผ่อนอยู่บ้านดี ๆ ยังจะมาเรียนที่สำนักศึกษา ซ้ำยังเรียนยิงธนูขี่ม้าอีก นี่เป็นเพราะฉินเมี่ยวชุนไม่รักตัวเอง ไม่เกี่ยวกับนางสักนิด
“ท้องหรือ แล้วท้อง...ลูกของใครกัน”
ไท่ผิงเริ่มซ้ำเติมเข้าให้อีกแล้ว
นางถามออกมาอย่างซื่อ ๆ เจียงเจาหวาจึงถอนหายใจยาว “ไม่ว่าจะท้องลูกของใคร ก็ไม่มีทางเป็นลูกของฟู่ซื่อจื่อแน่ เขาหมดสติไปตั้งหลายปี จะไปทำให้ฉินเมี่ยวชุนตั้งท้องได้อย่างไร”
“จริงด้วยสิ เช่นนั้นนาง...นางก็สวมเขาให้ฟู่ซื่อจื่อน่ะสิ”
ไท่ผิงรับคำพูดมาต่อ แล้วพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา